Efni
Fullyrðingar um Evrópusambandið, stofnanir þess og aðild Íslands.
Chat Control er ekki háð ESB-aðild. Reglugerðin er merkt EES-mál og víkur frá persónuverndartilskipuninni sem Ísland hefur þegar innleitt gegnum EES-samninginn. Regluverk stafræna innri markaðarins nær til Íslands gegnum EES, sem landið er þegar aðili að, óháð því hvort það gengur í ESB.
Chat Control 1.0 er ekki ný löggjöf frá júlí 2026 heldur framlenging á tímabundinni undanþágu frá 2021. Hún heimilar þjónustuveitendum, ekki yfirvöldum, að leita á valfrjálsum grunni að þekktu efni um kynferðisofbeldi gegn börnum. Ekkert í henni snýst um að yfirvöld lesi einkaskilaboð án dómsúrskurðar.
Atkvæðatölurnar eru efnislega réttar: 314 greiddu atkvæði gegn og 276 með. En niðurstaðan er ekki merki um að meirihlutinn ráði engu. Til að hafna afstöðu ráðsins á þessu stigi þarf hreinan meirihluta allra þingmanna, 361 af 720, ekki bara meirihluta þeirra sem greiða atkvæði. 314 dugði því ekki, og fjarvistir og hjáseta höfðu sömu áhrif og atkvæði með ráðinu.
Lýsingin á meginhluta ferlisins er rétt: regluverkið er ekki endurhannað við samningaborðið og framkvæmdastjórn ESB hefur sjálf varað við því að orðið samningaviðræður geti gefið ranga mynd. Alhæfingin um að engin gagnkvæm eftirgjöf eigi sér stað stenst hins vegar ekki: um frávik, fresti og kjör er samið og tilboð gengu í báðar áttir í viðræðum Íslands. Rétt lýsing á rýnivinnunni er þar teygð yfir í ranga ályktun um að ekkert sé samið.
Yfirlýsingin sem vísað er til er rétt eftir höfð: stækkunarstjóri ESB sagði 2010 að varanlegar undanþágur frá lögum sambandsins væru ekki í boði, og regluverkið í heild er ekki samningsatriði. Ályktunin að því sé ekkert um að semja gengur hins vegar gegn sömu heimildum: samningsramminn fyrir Ísland gerir sjálfur ráð fyrir að samið verði um sérstakar aðlaganir að teknu tilliti til sérkenna Íslands, í aðildarsamningum standa varanleg umsamin frávik frá Álandseyjum til Möltu, og sjávarútvegsstjóri ESB sagði í apríl 2026 að undanþágur yrðu hluti viðræðna við Ísland. Hvað semdist um veit enginn fyrir fram, en að ekkert samningssvið sé til fær ekki stoð í heimildunum sem fullyrðingin byggist á.
Bretar frystu sannarlega eignir Landsbanka með lögum um hryðjuverk í október 2008, en það var einhliða bresk ákvörðun, ekki gerð Evrópusambandsins, og Hollendingar beittu ekki hryðjuverkalögum heldur venjulegu fjármálaeftirlitsúrræði fyrir dómstól. Þegar málið kom fyrir EFTA-dómstólinn árið 2013 var Ísland sýknað af öllum kröfum, jafnvel þótt framkvæmdastjórn ESB styddi kröfurnar gegn Íslandi.
Talan stenst: samkvæmt OECD voru 90,6% íslensks launafólks í stéttarfélögum árið 2023, hæsta hlutfall allra ríkja í gögnum OECD, og skýrsla sérfræðingahóps stjórnvalda frá því í maí 2026 segir það sama: um 90%, hæst í OECD og hefur hækkað á meðan hlutfallið lækkar víðast annars staðar.
Fyrri hlutinn er staðfestur með frumskjali: ársfundur ASÍ í október 2008 ályktaði að yfirlýsing um aðildarumsókn og upptöku evru væri „eina færa leiðin“, og aukaársfundur í mars 2009 setti samningsmarkmið. Seinni hlutinn er nálægt réttu en flóknari: engar nýlegar þingsamþykktir árétta stefnuna, en á stefnusíðu ASÍ stendur gamli textinn enn óbreyttur.
Dómaframkvæmd Evrópudómstólsins (Viking og Laval 2007) setur aðgerðum stéttarfélaga skorður þegar þær rekast á fjórfrelsið, svo kjarninn er ekki úr lausu lofti gripinn. En tvennt vantar: ESB hefur enga heimild til að setja löggjöf um verkfallsréttinn sjálfan, og sömu skorður gilda nú þegar um Ísland gegnum EES-samninginn, eins og Holship-málið í Noregi sýndi. Aðild breytir því litlu um þetta atriði.
Kjarninn á sér sterka stoð: samkvæmt rannsókn ESMT í Berlín fóru innan við 5% af 215,9 milljörðum evra í fyrstu tveimur grísku áætlununum í gríska ríkissjóðinn; afgangurinn fór í afborganir, vexti, endurfjármögnun banka og hvata til kröfuhafa, og áhættan færðist frá einkabönkum til skattgreiðenda. Einföldunin er „þýskir bankar“: kröfuhafarnir voru af mörgum þjóðernum, einkabankar tóku á sig meira en helmings niðurfærslu 2012 og endurfjármögnunin rann til grískra banka.
Lýsingin á reynslu Grikklands, Spánar og Portúgals stenst vel: atvinnuleysi fór hæst í 27,5% í Grikklandi og 26,1% á Spáni árið 2013, grísk lögbundin lágmarkslaun voru lækkuð um 22% árið 2012 og lífeyrir skertur oftar en tíu sinnum. Það sem vantar er að evrusvæðið hefur líka aðrar aðlögunarleiðir: neyðarlán, aðgerðir seðlabankans og sameiginleg úrræði eins og í COVID-kreppunni, þar sem engin innri gengisfelling átti sér stað.
Fullyrðingin er varfærnari en hún hljómar, „getur haft það að verkum“, og sá möguleiki á sér stoð í hagfræði. En „augljós staðreynd“ ofselur málið: rannsóknir finna að jafnaði lítil áhrif aðflutnings fólks á laun heimafólks, niðurstöður eru umdeildar meðal hagfræðinga, og reynsla Íslands er áratugur metaðflutnings samhliða einni mestu raunlaunahækkun í Evrópu.
Spurningin er í reynd fullyrðing, og hún stangast á við texta tilskipunarinnar: hún leggur enga skyldu á ríki þar sem laun ráðast eingöngu af kjarasamningum til að lögfesta lágmarkslaun, sex ESB-ríki gera það ekki eftir sem áður, og í nóvember 2025 felldi Evrópudómstóllinn bindandi launaviðmið tilskipunarinnar úr gildi þar sem ESB hefur ekki löggjafarvald um laun. Sólveig Anna tók spurningunni sjálf með fyrirvara.
Umræðan er raunveruleg: einstakir forystumenn í Evrópu hafa lengi talað fyrir sameiginlegum her og varnarmálastjóri ESB nefndi í janúar 2026 stofnun 100.000 manna evrópsks herafla sem valkost í framtíðarskipan varnarmála. En enginn ESB-her er til, engin tillaga um slíkan her er til meðferðar hjá stofnunum sambandsins, og framkvæmdastjórnin segir skýrt að stofnun ESB-hers sé ekki markmið uppbyggingarinnar: hún fjármagnar herafla og hergagnaiðnað aðildarríkjanna sjálfra. Sameiginlegar varnir yrðu auk þess aðeins að veruleika með einróma samþykki allra aðildarríkja og staðfestingu hvers þeirra samkvæmt eigin stjórnskipunarreglum.
Þetta stenst. Verndun lífrænna auðlinda hafsins er meðal þeirra sviða þar sem ESB eitt fer með valdheimildir samkvæmt sáttmálum sambandsins, og fiskveiðistefnan gildir um öll aðildarríki. Forræðið yrði heldur ekki óbreytt í neinu tilviki: sérlausnir innan stefnunnar væru heimildir sóttar í regluverk sambandsins, og hvort og hversu langt þær næðu er sjálfstæð spurning sem fjallað er um í tengdri staðreyndaskoðun.
Hvorki svarið sem fyrirsögnin vísar til né samþykkt hollenska þingsins staðfestir að fiskveiðistefnan sé ófrávíkjanleg: orðin „Rétt, já“ svöruðu almennri spurningu sem þingmaðurinn sagði sjálfur óháða samhenginu um þjóðaratkvæðagreiðsluna á Íslandi, og tillagan sem samþykkt var gengur sjálf út frá því að framkvæmdastjórn ESB sé opin fyrir undanþágum. Í gildandi ESB-rétti eru þegar frávik innan stefnunnar og sjávarútvegsstjóri sambandsins hefur sagt að undanþágur verði hluti af viðræðunum. Atburðirnir í Haag sýna að eitt aðildarríki leggst gegn undanþágum; af þeim verður ekki dregin sú ályktun að ekki sé hægt að semja um þær.
Ummælin eiga sér stoð: Euractiv hafði eftir nokkrum viðstöddum á lokuðum fundi þingflokks EPP 14. janúar 2026 að von der Leyen hefði sagt „We are not a military powerhouse, but we are building up to be a military powerhouse“: sambandið væri ekki hernaðarlegt stórveldi en væri að byggjast upp í að verða það. Orðin „að byggja upp herafla“ eru ekki í ummælunum eins og þau voru höfð eftir henni; þýðingin bætir þeim við og breytir þar með inntakinu. Uppbyggingin sem um ræðir er fjármögnun á vörnum og hergagnaiðnaði aðildarríkjanna sjálfra, og framkvæmdastjórnin segir skýrt að stofnun ESB-hers standi ekki til.
Í sáttmálum ESB er hvorki sameiginlegur her né herskylda, og leiðtogar aðildarríkjanna staðfestu það formlega árið 2009: Lissabonsáttmálinn feli hvorki í sér stofnun evrópsks hers né herskyldu í nokkurt herlið. Herskylda er alfarið á valdi hvers ríkis fyrir sig, ákvarðanir ESB í varnarmálum krefjast einróma samþykkis, og meirihluti utanríkismálanefndar Alþingis áréttar að aðild myndi undir engum kringumstæðum leiða til íslensks hers eða herskyldu.
Hraðinn er spá og reynslan togar í báðar áttir. Vegna EES hefur Ísland þegar tekið upp stóran hluta regluverksins, og hraðametið eiga einmitt EFTA-ríkin Austurríki, Finnland og Svíþjóð: rúmt ár af viðræðum. En í því hraðferli tafðist Noregur einn ríkjanna, vegna sjávarútvegsmála, og hjá Íslandi 2009 til 2013 voru sjávarútvegs- og landbúnaðarkaflarnir aldrei opnaðir. Ártalið 2028 er markmið Svartfjallalands sjálfs eftir 14 ára viðræður, og eftir hvern aðildarsamning tekur við þjóðaratkvæðagreiðsla og fullgilding allra aðildarríkjanna.
Í stækkunarstefnu ESB finnst þessum norðurvilja hvergi staður: nýjasti stækkunarpakki framkvæmdastjórnarinnar fjallar um tíu ríki í austri og suðaustri og nefnir Ísland aldrei. Jákvæð ummæli einstakra embættismanna um Ísland eru til, og öryggishagsmunir ESB á Norður-Atlantshafi eru raunverulegir, en enginn opinber texti styður að sambandið sæki sérstaklega norður. Ályktunin um samningsstöðu stendur svo sjálfstætt: áhugi á stækkun jafngildir ekki vilja til víðtækra undanþága.
Öll 27 aðildarríkin eru sjálfstæð og fullvalda ríki að þjóðarétti: hvert þeirra á sjálfstæða aðild að Sameinuðu þjóðunum, heldur eigin stjórnarskrá, utanríkisstefnu og her, og getur sagt sig úr sambandinu með einhliða ákvörðun, eins og Bretland gerði 2020. Aðild felur á móti í sér að ríkin framselja meðferð valds á afmörkuðum sviðum þar sem ESB-réttur hefur forgang; það takmarkar beitingu fullveldisins en fellir ekki niður sjálfstæði ríkisins.
Talan er til í svörum Hagfræðistofnunar, en hún mælir annað: lækkun á hlutfallslegu matvöruverði landanna gagnvart ESB-meðaltali yfir áratuginn 1990 til 2000, sem hefst fimm árum fyrir aðild og litast af gengishruni beggja gjaldmiðla 1992. Mæld lækkun við aðildina sjálfa var um 8 til 11 prósent í Finnlandi og nær engin í Svíþjóð, þar sem stóra lækkunin kom árið 1996 með innlendri lækkun matarskatts. Hagfræðistofnun orðar tenginguna við aðild sjálf varlega og notar 25 prósenta lækkun á Íslandi sem forsendu í reikningsdæmi, ekki sem niðurstöðu.
Nærtækasta dæmið bendir í hina áttina. Noregur var EES-ríki með sjávarútveg í húfi, samdi um aðild 1993 til 1994 og hafnaði henni í tvísýnni þjóðaratkvæðagreiðslu; fjárfesting atvinnulífs á meginlandi Noregs óx samt um 15% að raungildi á þjóðaratkvæðagreiðsluárinu 1994 og enn hraðar næstu ár. Sama gerðist í lotunni 1972. Rannsóknir á umsóknarríkjum austurstækkunarinnar sýna að framfarir í aðildarferli juku erlenda fjárfestingu. Óvissa getur frestað einstökum fjárfestingum, eins og Brexit sýndi, en þar snerist óvissan um að missa markaðsaðgang sem fyrirtækin höfðu; EES-aðgangur Íslands helst óbreyttur meðan á viðræðum stendur.
Reynslan segir annað. Í viðræðunum 2009 til 2013 hélt 18 manna samninganefnd utan um ferlið gegnum tíu samningahópa; í hópunum sátu um 200 fulltrúar og um helmingur þeirra kom frá hagsmunasamtökum og sérfræðistofnunum, ekki úr stjórnsýslunni. Beinn kostnaður nam 300,7 milljónum króna á þremur árum og auknu álagi var mætt með tilflutningi verkefna innan utanríkisþjónustunnar, á sama tíma og stjórnkerfið vann úr eftirmálum hrunsins. Álagið er raunverulegt og einhver verkefni víkja í forgangsröðun, en hvorki reynsla Íslands né annarra umsóknarríkja sýnir stjórnkerfi sem snýst „meira og minna“ um viðræðurnar.
Aflatölurnar bera stórveldislýsinguna: íslensk skip veiddu rúma milljón tonn árið 2025, meira en floti nokkurs einstaks aðildarríkis ESB og nálægt þriðjungi af samanlögðum afla sambandsins alls, og vægi greinarinnar í hagkerfinu á sér enga hliðstæðu innan ESB. Eitt ríki hefur þó mætt með enn stærri sjávarútveg í aðildarviðræður: Noregur lauk samningum við sambandið bæði 1972 og 1994, og í bæði skiptin höfnuðu norskir kjósendur samningnum.
Þetta er spá um niðurstöðu samningaviðræðna sem ekki hafa hafist, ekki staðreynd sem hægt er að staðfesta. Fordæmi eru um varanlegar sérlausnir í aðildarsamningum, og sjávarútvegsstjóri ESB hefur sagt að undanþágur verði hluti viðræðnanna. En hver undanþága krefst samþykkis framkvæmdastjórnarinnar og allra aðildarríkjanna 27, og ráðherrar í Danmörku og Hollandi höfnuðu því í júní og júlí 2026 að Ísland fengi varanlega undanþágu í sjávarútvegi. Niðurstaðan liggur ekki fyrir fyrr en aðildarsamningur er fullgerður.
Engin nýleg birt sundurliðun styður tölurnar sem hreina greiðslu og enginn aðildarsamningur liggur fyrir. 35 milljarðar jafngilda um 0,7% af þjóðartekjum Íslands, hærra hlutfall en nokkurt aðildarríki greiðir nettó, en passa við dæmigert brúttóframlag án þess sem kæmi til baka. Sé hrein greiðsla tekjuhárra ríkja á íbúa yfirfærð á Ísland fæst um 5 til 16 milljarðar á ári.
Opinbert kostnaðarmat utanríkisráðuneytisins áætlar beinan kostnað við framhald viðræðna 1.895 millj. kr. samtals frá september 2026 til ársloka 2028, innan bilsins sem nefnt er í greininni og í samræmi við reynsluna af viðræðunum 2009–2013. Matið liggur þó við efri mörk bilsins, nær aðeins til beins kostnaðar og lengri viðræður gætu ýtt heildinni yfir tvo milljarða.
Yfirlýsingin er raunveruleg: ríkisstjórn Péters Magyar tók við 9. maí 2026 og fjármálaráðherra hennar hét því 12. maí að Ungverjaland uppfyllti skilyrði evruupptöku fyrir 2030. Ávöxtunarkrafa ríkisbréfa lækkaði, forintan fór í fjögurra ára hámark og BUX-vísitalan sló met. Stærstu hreyfingarnar komu þó strax eftir kosningasigurinn 12. apríl, á undan evruloforðinu, og fleiri þættir toguðu í sömu átt.
Keðjan fylgir opinberu mati sem utanríkismálanefnd rakti í maí 2026: nettóframlag 10 til 15 milljarðar króna á ári að finnskri fyrirmynd, um 8 milljarða EES-kostnaður fellur niður á móti og viðbótin verður 2 til 7 milljarðar á ári; greinin velur efri mörkin. Stór hluti EES-greiðslnanna skilar þó styrkjum á móti, svo raunverulegur viðbótarkostnaður gæti verið nokkru hærri en sjö milljarðar.
Opinbert kostnaðarmat utanríkisráðuneytisins áætlar beinan kostnað við framhald viðræðna 175 millj. kr. árið 2026, 956 millj. kr. 2027 og 764 millj. kr. 2028, samtals 1.895 millj. kr. Neðri mörk greiðslna á ári samkvæmt myndbandinu eru því hærri en kostnaður alls tímabilsins samanlagt, og ekkert birt mat styður 2,5 til 3,5 milljarða á ári.
Rétt er að danska undanþágan er þröng: hún varðar kaup á sumarhúsum og aukaíbúðum, ekki innri markaðinn almennt. En „smotterí“ gerir lítið úr eðli hennar: þetta er varanleg bókun í frumrétti ESB, og hliðstæðar fasteignasérlausnir hafa Malta og Álandseyjar. Spurningin sem skiptir Ísland máli, hvort semja megi um sérlausnir um fasteignir og land, á sér því jákvætt svar í fordæmunum.
Tölurnar eru nálægt því sem heimildir segja: Hjá stofnunum ESB starfa yfir 60.000 og metið að allt að 29.000 virkir hagsmunaverðir séu í Brussel. Villan er að leggja hópana saman í eina 70.000 manna „sveit“: embættismenn eru starfsmenn stofnana ESB, og hagsmunaverðir eru sundurleitur hópur með ólíka og oft andstæða hagsmuni, ekki samstillt heild með eina sameiginlega hagsmuni. Hagsmuna Íslands í Brussel gæta hvorki embættismenn né hagsmunaverðir heldur fulltrúar ríkisins sjálfs; slík sæti á Ísland ekki í dag en fengi þau við aðild.
Rétt er að Noregur, Sviss og Ísland eru meðal ríkustu ríkja Evrópu og öll utan ESB og evru; aðild er því ekki forsenda velmegunar. „Afgerandi sönnun“ er listinn samt ekki: hin tvö ríkin í efstu fimm sætunum, Lúxemborg og Írland, eru bæði í ESB og með evru. Sami listi sannar hvorki með né á móti aðild.
Í grunninn er þetta rétt: ESB-aðild felur í sér að ríki framselja stofnunum sambandsins vald á þeim sviðum sem sáttmálarnir ná til: reglugerðir gilda beint, ESB-réttur hefur forgang og Evrópudómstóllinn fer með endanlegt túlkunarvald. Orðalagið dregur hins vegar upp einhliða mynd: framsalið er afmarkað í sáttmálum, vald sem ekki er framselt helst hjá ríkjunum, og aðildarríkin sitja sjálf í stofnununum sem fara með það.
Talan er ekki ofmælt: atvinnuleysi ungs fólks í Finnlandi var 26,5% í maí 2026, hæst þeirra ESB-ríkja sem birta mánaðartölur. En „fjórði hver ungur Finni“ mistúlkar hlutfallið, sem nær aðeins til ungs fólks á vinnumarkaði, ekki allra ungra Finna, og Finnland er valið dæmi: Svíþjóð, án evru, er næsthæst, og lægstu ríkin eru evruríki.
Rétt er að norðurslóðastuðningurinn er greiddur úr finnska ríkissjóðnum, ekki frá Brussel. En „allt og sumt“ sleppir kjarnanum: innan ESB er innlendur stuðningur við atvinnugrein ekki sjálfgefinn heldur háður heimild, og 142. gr. aðildarsamningsins veitir Finnlandi hana varanlega, nú allt að 574,5 milljónum evra á ári. Það er samningsbundin sérlausn, ekki orðaleikur um skattheimtu.
Sem hlutfall af íbúum ESB er Ísland um 0,1%, svo talan er rétt. En hún nær aðeins til annars hluta atkvæðareglunnar: aukinn meirihluti í ráðherraráðinu krefst líka samþykkis 55% ríkjanna, og þar teldi Ísland sem heilt ríki, jafngilt Þýskalandi. „Allt og sumt“ sleppir jafnframt þingmönnum, fulltrúa í framkvæmdastjórn og bandalögum sem smáríki hafa nýtt sér.
Rétt er að Ísland fengi að líkindum sex þingmenn af 720, lágmarksfjölda aðildarríkis, og að sex atkvæði ráða engu ein og sér. En flokkahóparnir sem gert er lítið úr eru ekki huggun heldur vinnulag þingsins alls: nefndarsæti, skýrslugjöf og ræðutími ráðast af hópunum, og þátttaka í þeim er helsta áhrifaleið smáríkja.
Í grunninn er þetta rétt: umsóknin frá 2009 var formleg aðildarumsókn og atkvæðagreiðslan 29. ágúst 2026 snýst um framhald viðræðna um aðild; ríki í slíkum viðræðum er umsóknarríki í augum ESB. Aðildarferli er þó ekki innganga. Samningur þyrfti samþykki Evrópuþingsins, ráðsins og allra aðildarríkja, og sérstaka þjóðaratkvæðagreiðslu á Íslandi.
Pólland er sannarlega í hópi þeirra ESB-ríkja sem vaxa hraðast, 3,6% árið 2025 og spáð 3,5% árið 2026, og notar ekki evru. En orsakasambandið sem spurningin gefur í skyn er ósannað: framkvæmdastjórn ESB rekur vöxtinn til einkaneyslu, fjárfestingar og ESB-fjármuna, ekki gjaldmiðilsins, og evruríkið Malta óx enn meira árið 2025.
Rétt: Danmörk hafnaði evru í þjóðaratkvæðagreiðslu árið 2000 og Svíþjóð 2003, og báðum hefur farnast vel síðan. En dæmin tvö eru ólík. Danska krónan hefur frá 1999 verið fest við evruna í ERM II með ±2,25% vikmörkum, svo Danmörk fylgir í reynd vaxtastefnu Seðlabanka Evrópu án atkvæðis um hana. Svíþjóð lætur sína krónu fljóta eins og Ísland.
Tilvitnunin á sér stoð: í viðtali 2017 sagði Uffe Ellemann-Jensen að Íslendingar vissu hvað væri í pakkanum og ættu að halda sig utan sambandsins væru þeir ekki reiðubúnir. En í sama viðtali sagði hann líka: „Vitanlega er Evrópusambandið ekki lokaður pakki“, og heimaland hans, Danmörk, er í ESB með formlegar sérlausnir á borð við sumarhúsabókunina.
Í fullyrðingunni er sannleikskorn: forseti framkvæmdastjórnarinnar er ekki þjóðkjörinn, leiðtogar stærstu ríkjanna vega þungt, og árið 2019 var von der Leyen valin í samningum leiðtoganna fram hjá Spitzenkandidat-ferlinu. En ferlislýsingin er röng: leiðtogaráðið allt, 27 ríki, tilnefnir, Evrópuþingið kýs (401 atkvæði fyrir von der Leyen 2024), og Kallas var skipuð af leiðtogaráðinu og samþykkt af þinginu, ekki valin af von der Leyen einni.
Dæmin sem Ólafur nefnir, Grænland, Færeyjar, Noregur og Bretland, eru öll utan ESB, svo innan þess ramma stenst fullyrðingin. En „nágrannaþjóðir“ er valið þröngt: Danmörk, Svíþjóð, Finnland og Írland eru öll nálæg samanburðarríki Íslands og öll í sambandinu. Niðurstaðan ræðst af því hverjir teljast nágrannar.
Gögnin styðja að raunvextir húsnæðislána eru margfalt lægri á evrusvæðinu (0,77%) en á Íslandi (4,5%). En fyrirsögnin tengir lækkunina við „ESB og evru“ í einu lagi, og þar skilur á milli: ESB-ríki með eigin gjaldmiðil fá ekki evrukjör. Pólland, dæmi úr sömu greiningu, er í ESB með 3,24% raunvexti á húsnæðislánum, langt yfir evrusvæðinu.
Efnislega á endursögnin sér stoð: Verhofstadt var heiðursgestur á landsþingi Viðreisnar 2025, varaði við undanþágubaráttu, er yfirlýstur talsmaður sambandsríkis og notaði orðið heimsveldi. En Ólafur ber samantekt fram sem orðrétta tilvitnun og fellir niður lykilorðin: Verhofstadt sagði „heimsveldi hinna góðu“, gildishugmynd sem svar við heimi stórvelda, sem hljómar öðruvísi en „Heimsveldi. New Empire.“